Wyszukiwarka

Wyszukiwarka

Jesteś tutaj: Start / Z kart historii

Z kart historii

 

 

Historia Szkoły Podstawowej nr 1 w Przasnyszu



Tylko życie poświęcone innym warte jest przeżycia"

Albert Einstein


Takie motto przyświecało pionierom przasnyskiej oświaty, którymi byli Henryk Kempa i Aleksandra Niestępska. Swoją pracę dydaktyczną rozpoczynali w 1918 r. w Szkole Powszechnej. Nie miała ona wówczas własnego lokalu, izby lekcyjne znajdowały się w domach prywatnych, liczba uczniów wciąż rosła, a w roku szkolnym 1918/1919 wszystkie klasy liczyły około 600 dzieci.  Dlatego wkrótce na miejscu zburzonej, podczas I wojny światowej cerkwi rozpoczęto budowę szkoły powszechnej i gimnazjum.
Dzięki zaangażowaniu burmistrza - Bronisława Matuszewskiego i ofiarności społeczeństwa Przasnysza, 10 maja 1924 roku odbyło się uroczyste otwarcie placówki, które swą obecnością uświetnił prezydent Rzeczypospolitej - Stanisław Wojciechowski.
Szkoła Powszechna była szkołą siedmioklasową, kierowaną po odejściu Henryka Kempy przez nauczyciela historii Stanisława Deptałę. W pracy wspomagało go oddane grono pedagogiczne.
Tamtą  szkołę  i  jej  nauczycieli  tak  wspomina były uczeń,  regionalista pan Aleksander Drwęcki:  „Ukończyłem szkołę w roku 1936. Szczególnie mile wspominam panią Różę Murawską i jej ciepły matczyny stosunek do wychowanków; Mikołaja Murawskiego nauczyciela zajęć praktycznych, który nas dużo nauczył; Feliksa Otłowskiego, zapoznającego nas z pięknem ojczystego języka, czy Ludwika Sumińskiego, romantyka i poetę. Szkoła uczyła nas szacunku, przede wszystkim dla ludzi zasłużonych dla Polski. Na bardzo wysokim poziomie stało wychowanie  patriotyczne.  Na spotkania  z  młodzieżą z apraszani  byli  powstańcy z 1863 roku. Opowiadali nam o  walkach w powiecie przasnyskim. Słuchaliśmy ich z zapartym tchem. Pamiętam do dziś te twarze, posiwiałe włosy, granatowe mundury i takie same granatowe rogatywki".

Najważniejszym  wydarzeniem  lat  międzywojennych  była  wizyta  ostatniego prezydenta Rzeczpospolitej Ignacego Mościckiego i nadanie  placówce  jego imienia.  Od  roku  1930 jej  pełna  nazwa  brzmiała: Siedmioklasowa Publiczna Szkoła Powszechna im. Prezydenta Ignacego Mościckiego w Przasnyszu.
1 września 1939 roku zamiast szkolnego dzwonka uczniowie usłyszeli armatnie strzały. Budynek szkoły został zajęty przez okupanta i przeznaczony na szpital dla wojska.
Wiosną 1940 roku w ramach akcji wymierzonej w polską inteligencję aresztowano wielu nauczycieli. Wywieziono ich do obozów koncentracyjnych w Dachau, Meuthausen oraz do obozów pracy przymusowej w Prusach. Do swoich  rodzin i do swoich  uczniów  nigdy  nie  powrócili:  Stanisław Deptała,  Ludwik Sumiński,  Feliks Otłowski, Stefan Skrzypek, Mikołaj Murawski, a także aresztowany w powiecie mławskim pierwszy kierownik przasnyskiej szkoły - Henryk Kempa.
Chociaż oficjalnie szkoła nie funkcjonowała, to jednak nauczyciele zrzeszeni w Tajnej Organizacji Nauczycielskiej narażając własne życie, uczyli  na  tajnych kompletach piękna ojczystego  języka,  przekazywali  polską  historię  i  tradycję, a w czasach najcięższej próby, podtrzymywali na duchu.
Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej w styczniu 1945 roku społeczność Przasnysza przystępiła do organizacji szkolnictwa w mieście. Budynek i teren szkoły powszechnej był zdewastowany, ale do prac porządkowych włączyli się wszyscy.
Atmosferę  tamtych  dni wspomina nauczycielka Izabela Bukowska: „Otrzymałam powołanie do nowej pracy razem z koleżanką Różą Murawską. Chodziłyśmy po strychach szukać książek, krzeseł, tablic. Nie było zeszytów. Notatki uczniowie zapisywali na poniemieckich drukach. Ale jakaż panowała atmosfera radości i optymizmu! Rolnicy przywozili z poligonu w Mchowie wojskowe łóżka, taborety oraz deski, z których stolarze zrobili ławki i tablice. Do pracy włączali się rodzice, którzy zapisywali do szkoły swoje  często przerośnięte  już  dzieci,  odczuwające  głód  nauki. Oto po pięciu latach przerwy, będą mogły się uczyć jawnie w polskiej szkole!".
Koniec lat 40 - tych i lata 50 - te stały pod znakiem dalszego rozwoju szkoły.
Kolejni kierownicy: Kazimierz Milewski, Jan Bukowski, Jan Mach i Józef Murawski starali się w miarę możliwości unowocześniać metody nauczania, organizować czas wolny uczniom oraz rozwijać bazę placówki.
Jednak wraz ze wzrostem liczby uczniów pogarszały się warunki lokalowe, dlatego wkrótce rozpoczęto budowę nowego gmachu. Rok szkolny 1962/1963 powitano już w szkole przy ulicy Żwirki i Wigury, która w następnym roku szkolnym otrzymała imię Władysława Broniewskiego.
Jednocześnie rozpoczęto przygotowania do zmiany organizacji szkoły z siedmioklasowej na ośmioklasową. Funkcję kierownika  placówki objął  Stanisław Nałęcz.  Szkoła  była  znaczącym  elementem  życia  kulturalnego  miasta.  Uczestniczyła w obchodach 1000 - lecia Państwa Polskiego, organizowała szereg uroczystości rocznicowych. Aktywnie działała w niej organizacja harcerska, Polski Czerwony Krzyż, Szkolny Klub Sportowy, a także koła przedmiotowe i kultywujący ludową trądycję - zespół taneczny.
W roku szkolnym 1975/1976 Miejskim Dyrektorem Szkół mianowano Jana Kaczyńskiego, a jego zastępcą do spraw Szkoły Podstawowej nr 1 Józefa Krynickiego.
Od roku 1978 funkcję dyrektora szkoły pełniła Zofia Sękowska. W tych  latach  szkoła  osiągała znaczące sukcesy w konkursach przedmiotowych, recytatorskich, plastycznych, a także zawodach sportowych.
W latach 1985 - 1996 funkcję dyrektora szkoły pełniła Honorata Makowska.
Rok 1989 to nowy rozdział w historii naszego państwa, a tym samym polskiej szkoły. Wkrótce wprowadzono zmienione programy ze wszystkich przedmiotów nauczania, do szkół powróciła religia.
Wiele uwagi poświęcono wartościom płynącym z rodziny, podmiotowości ucznia, a także otwartości na innowacje. Szczególną uwagę skierowano w stronę małych ojczyzn. Szkoła Podstawowa nr 1 była szkołą promującą postawy prozdrowotne.
W 1996 roku Rada Miejska powierzyła funkcję kierowania placówką Arkadiuszowi Siejce.
Koniec lat dziewięćdziesiątych to okres przygotowań do gruntownej reformy oświaty, w wyniku, której przez dwa lata Jedynka funkcjonowała jako Zespół Szkół obejmujący szkołę podstawową i gimnazjum.
W roku 2000/2001 z myślą o uczniach niepełnosprawnych i ich rodzicach utworzono pierwszą klasę integracyjną. Od tego czasu jesteśmy szkołą podstawową z oddziałami integracyjnymi.
Przygotowania  Polski  do przystąpienia  do  Unii  Europejskiej  zostały  również  zaznaczone  w przasnyskiej Jedynce. W latach 1999-2002   zrealizowano  europejski  program  Sokrates  Comenius,  co  zaowocowało  wymianą  doświadczeń  ze   szkołami  z Portugalii, Czech i Austrii.
W  roku  szkolnym  2004/2005  przystąpiliśmy  do  akcji „Szkoła z klasą".  Ogromny  wysiłek nauczycieli, uczniów i rodziców włożony  w realizację przedsięwzięcia zaowocował sukcesem i uzyskaniem w/w tytułu.
Rok szkony 2007/2008 stał pod znakiem działań mających na celu zmianę patrona, a także realizację trzech projektów, finansowanych przez Europejski Fundusz Społeczny i budżet państwa na łączną kwotę 150000 złotych. Należą  do  nich  projekty:  „Wyrazić  siebie",  „Chcę,  wiem,  potrafię",  a   także  „Początki  państwa polskiego    i chrześcijaństwa na ziemiach polskich". W roku 2009/2010 realizowany był projekt pod hasłem "Słoneczny teatr - integracja przez sztukę", który zaowocował przedstawieniem  wystawionym  przez  uczniów  Jedynki  w  Miejskim Domu Kultury w Przasnyszu. W bieżącym roku szkolnym w naszej szkole realizowane są kolejne projekty współfinansowane ze środków Unii Europejskiej - "Angielski dla najmłodszych" oraz "Szkoła Równych Szans - edycja II". Programy te wyzwalają wśród uczniów inicjatywę, kreatywność i wiarę we własne możliwości.
Szkoła Podstawowa nr 1 w Przasnyszu, w 90-tą rocznicę istnienia, uzyskała nowego patrona i obecnie nosi imię Kawalerów Orderu Uśmiechu.
Placówka obecnie zajmuje dwa budynki: przy ul. Żwirki i Wigury i przy ul. Szkolnej. Uczy się w niej 723 dzieci, które są pod opieką 59 nauczycieli i 15 pracowników administracji i obsługi.
Ostatnie kilka lat to okres intensywnych modernizacji, zakupu wielu pomocy dydaktycznych, które mają na celu ułatwienie  pracy  całej  społeczności  szkolnej,  a  zwłaszcza przygotowanie młodego człowieka do funkcjonowania w tak błyskawicznie zmieniającym się świecie.
„Jedynka" - od   ponad   dziewięćdziesięciu   lat   służy  przasnyszanom   tak,   jak   potrafi   najlepiej,  kształcąc i wychowując dzieci  w duchu rozwoju intelektualnego, tolerancji, poszanowania tradycji i każdego człowieka. Bo jak powiedział nasz wielki rodak Jan Paweł II „Człowiek jest wielki nie przez to co ma, ani nie przez to kim jest, ale przez to, czym dzieli się z innymi".


Opracowała: Joanna Zbrzezna


Przejdź do góry